We mogen hulpvaardige gemeenschappen rondom boeren vormen

Zijn we als maatschappijvernieuwers voldoende toegewijd, bereid datgene te doen wat nodig is?

Ik loop met een bezorgdheid rond.
Een bezorgdheid die, naarmate de tijd verstrijkt, niet kleiner wordt, eerder groter.
Dag na dag zie ik een noodzaak èn een gebrek groeien.

Ik zie mezelf als maatschappijvernieuwer: ik schrijf ongemakkelijke, maatschappijkritische artikels, ben betrokken bij burgerinitiatieven, vrijwillig bij verduurzamingsprojecten en ben een last voor werkgevers, omdat ik greenwash-praktijken aan de kaak stel en aanstuur op èchte duurzaamheid in de bedrijfsvoering.

Toen ik op een bio-boerderij werkte en nog steeds bijzonder actief was in verduurzamingsprojecten & burgerinitiatieven, ontving ik de ene gelijkaardige vraag na de andere: ‘Wil jij de tuinier/boerin van ons nieuwe project worden?’

Het ene na het andere vernieuwende eco-voedselproject werd bedacht, er was een overdosis aan geëngageerde facilitatoren om die projecten te trekken, maar… kandidaten met groene vingers of met de goesting om volwaardig voedsel voor anderen te telen, meldden zich niet.

Bij elke aan mij gerichte vraag luidde mijn antwoord aan de initiatiefnemers en facilitatoren: ‘Ik heb al een job, ik werk al op een bio-boerderij, maar ik leer jullie graag hoe jullie zelf aan de slag kunnen gaan.’

Steeds ontving ik gelijkaardige antwoorden: ‘Daar ligt niet onze interesse. Wij hebben andere kwaliteiten. Ieder zijn ding. We hebben er geen opleiding voor genoten. Enz.’

Weet je, ik weet dat ieder unieke talenten heeft. Unieke interesses. Unieke kwaliteiten. En ik ben er absoluut voorstander van dat we die ten volle ontplooien en ervan genieten. Ik weet dat we allemaal een andere opleiding genoten hebben. En toch… lieten de antwoorden me keer op keer onthutst achter. Ze getuigden voor mijn gevoel van gemakzucht, van gebrek aan toewijding en van gebrek aan realiteitszin.

Als je -evenals tientallen gelijkaardige projecten- strandt op het tekort aan een ecologische boer(in), wat dien je dan te doen? Je kop in het zand steken? De realiteit ontkennen? Verwachten dat het straks vanzelf goed zal komen?

Boeren voor je kostwinning is niet bepaald een aantrekkelijke baan: zware arbeid, in weer en wind, lange dagen, ontoereikende prijzen, onhaalbare wetgeving, veel onzekerheid, enz. Boeren is met geen ander beroep te vergelijken.

Hoe zou het zijn, als we bij gebrek aan een teler voor ons project samen de mouwen zouden opstropen en eenvoudigweg aan de slag zouden gaan? En we alzo aan een (toekomstige) kandidaat-boer tonen dat we als gemeenschap niet te beroerd zijn om onze handen vuil te maken en hem/haar oprecht te ondersteunen?

Ken je het percentage van personen dat vroeger in de landbouw werkte? Ken je het percentage van personen dat nu in de landbouw werkt? Ken je het percentage van personen dat in de landbouw werkzaam zou moeten zijn om onze groeiende wereldbevolking op duurzame wijze te kunnen voeden?

Juist, ja, we dienen de hands-on ondersteuning aan boeren echt gezamenlijk terug op te pakken. We mogen gemeenschappen opnieuw rond boeren gaan organiseren of rond plekken waar we voedsel telen. 

We mogen het beroep van boer aantrekkelijker gaan maken door een groep te vormen, waarop de boer ècht kan rekenen, ook in de praktijk. De boer zorgt voor kennis, zaai- en plantgoed, machines en gereedschappen, wij voor een ontbrekend paar handen. Een onbemande plek vullen we in.

Dat is volgens mij onze énige optie, onze énige mogelijke weg voorwaarts. Er zullen niet op andere wijzen plotseling voldoende eco-voedselproducenten voor de projecten gaan verschijnen.

We mogen zelf alvast van start gaan, met de voorlopig misschien beperkte kennis die we bezitten. En op die wijze duidelijk maken dat we bereid zijn ècht te ondersteunen, met de handen uit onze mouwen en in de grond. En wie weet, misschien staat er een groepje in ons midden op, dat zich wil gaan bijscholen en groepsverantwoordelijkheid voor de planning van de teelten wil opnemen. Nieuwe eco-boer(inn)en in de maak! 🙂

Ongeacht welke opleiding we genoten en/of welke talenten ons toebedeeld werden om te ontplooien, op een biologisch-ecologische wijze voedsel telen vraagt hands-on hulp en betrokkenheid van de hele gemeenschap, van ieder van ons. Dat geloof ik althans. 

Ik wens jullie een 2020 met een boer(in) in jullie midden en aarde onder jullie vingernagels toe! 😉

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *