Kies jij voor leven?

Wow, het is nogal wat wat rondom ons gebeurt, hè. Zeker voor de Antwerpenaren onder ons, waartoe ik mezelf reken.

Lange tijd heb ik er bewust voor gekozen niet te communiceren over hoe ik het gebeuren ervaar. Omdat… ik het niet het grootste deel van mijn leven liet zijn. Omdat… ik bezig was met herstel van de aarde. Omdat… het me niet uitmaakt of jij voor of tegen de lockdown bent. Of voor of tegen mondmaskers. Of voor of tegen de vaccinatieplicht. Of voor of tegen wat dan ook. 

Vandaag schrijf ik wel, omdat… ik zie dat deze crisis een kans in zich draagt, die we volgens mij niet voorbij mogen laten gaan. Deze crisis brengt een collectief patroon aan de oppervlakte dat ons als volk al eeuwig leek te vergezellen en misschien… nù getransformeerd kan worden?

Kort samengevat:

Er zijn twee manieren van in het leven staan. In elk ogenblik heb je een keuze: kies je voor liefde? Sta je met je armen wijd open, klaar om het leven in haar volheid aan te gaan? Of gebruik je angst als richtingwijzer en wil je het leven onder de duim houden, controleren, overmeesteren? Wil je het leven op deze wijze minder onstuimig, minder levendig maken, een beetje dood? Sluit je leven buiten, terwijl je leeft?

Je wilt het allicht niet horen, maar als mensheid kiezen wij sedert enkele eeuwen in naam van vooruitgang collectief voor het tweede.

We maakten het leven op onze akkers dood, toen we pesticiden begonnen verspreiden: slechts één gewas mocht groeien, ander onstuimig leven werd onder de duim gehouden.

Louter symptoombestrijdende, leverbelastende medicijnen en goedkoop fabrieksvoedsel ruïneerden het regenererend vermogen van ons lichaam.

Op onze vrienden vertrouwen in tijden van nood werd en wordt ons afgeraden: alles moet verzekerd worden, want… of het nu om stormschade, waterschade, verkeersschade of schade door derden gaat, uitsluitend onze verzekeraar zal ons steunen. Een overtuiging als deze vernietigt onze psychische veerkracht en onze maatschappijzin.

Tijd voor onze dierbaren, voor mijmeren of voor creatieve verwezenlijkingen wordt ons ontnomen in naam van vooruitgang. We moeten meedraaien in de economie, meehollen in de rat race om onze woonst en de rekeningen van water, gas en elektriciteit blijvend te kunnen betalen.

Maar… wie heeft zich het land en het water eigenlijk ooit toegeëigend? Om distributie ervan vervolgens aan ons te kunnen doorrekenen? Deze economische constructie doemt velen van ons tot een leven in slavernij, in gehoorzaamheid aan het kapitalisme.

Al héle lange tijd en op héle vele manieren kiezen beleidsmakers niet voor leven en laten we als maatschappij leven links liggen. We maken leven ondergeschikt aan controle: We proberen het onvoorspelbare en de risico’s van het leven behapbaar te maken. We maken leven op die wijze schijnveilig en bovenal… dood.

Dit patroon wordt in het licht van de crisis, na velen eeuwen waarin het ons als normaal vergezelde, tot in extremis uitvergroot.

Wat zich plotsklaps zo prominent zichtbaar maakt, creëert een kans, geloof ik. Wat zich plotsklaps zo prominent zichtbaar maakt, vraagt erom in ons hart genomen en ingevoeld te worden. Is het misschien tijd voor een andere weg?

Waarvoor wil jij kiezen?

Wil jij blijven handelen zoals we de afgelopen eeuwen handelden? Wil jij het leven een beetje of veel blijven controleren en overmeesteren? Wil jij het collectief en de beleidsmakers daarin blijven volgen?

Weet je, de beleidsmakers weten dat glyfosaat kankerverwekkend is. Niettemin blijven ze het gebruik ervan in de professionele landbouw tolereren.

We weten met zijn allen wat biologische voeding en het consumeren van voldoende groentes, fruit en kruiden voor onze gezondheid kunnen betekenen. Niettemin blijven de beleidsmakers weigeren de BTW-tarieven voor biologische voeding te verlagen en blijkt de aankoop van junkfood nog steeds goedkoper dan de aankoop van groentes en fruit.

Verschillende studies toonden inmiddels aan dat een basisinkomen niet per se meer kosten met zich meebrengt dan wat alle controlerende overheidsdiensten de staatsschatkisten nu kosten. Toch weigeren beleidsmensen (en een groot deel van de bevolking) hiernaar te kijken of hierover een gesprek aan te gaan.

En ook nu, in volle crisis, kiezen de beleidsmakers ervoor ons niet te informeren over hoe we ons immuunsysteem kunnen versterken en wordt er bv. geen belastingverlaging voor biologische voeding of voor groentes en fruit doorgevoerd.

Wil jij op deze route doorgaan?

Als je dat niet wilt, is nu het uitgelezen ogenblik om een steen in de rivier te verleggen, om jouw toekomst en die van je kinderen en kleinkinderen te wijzigen. Geen enkel tijdstip in de geschiedenis was meer geschikt dan het huidige.

Wat kun jij doen, hoe kun jij bijdragen aan de transformatie?
-Vind een plek van vrede in jezelf.
Kies voor vertrouwen en hoop. Ga niet mee in angtzaaierij en oordelen. Creëer beelden van de stralende toekomst, die jij wilt zien verschijnen.
Word bewust. Kijk aandachtig naar wat zich afspeelt. Ontdek patronen. Zie het grotere plaatje.
-Kies zelf zo vaak mogelijk voor leven, regeneratie en onafhankelijkheid van het destructieve systeem: ontgift je lichaam, teel je eigen voedsel, vang regenwater op, zuiver je afvalwater, plant een voedselbos aan, leer bij over kruiden, enz.
-Weet dat we in een democratie leven
en dat onze beleidsmakers vertegenwoordigers van het volk zijn: wij verkozen hen, zij hebben geen macht over ons, zij dienen ons. Ben je het niet eens met de beslissingen die zij voor jou en anderen nemen, ga de dialoog aan. Met je medeburgers èn met de beleidsmakers. Schrijf hen aan. Stel vragen. Vertel wat je wèl wilt. Doe dit zorgzaam en met respect. Ook onze beleidsmakers zijn mens en verdienen het om waardig behandeld te worden.
-Last but not least: laat ons
de verdeeldheid stoppen en ons (zij het vanop afstand) verenigen. Je staat niet alleen met jouw angsten en bezorgdheden, met jouw hoop en verlangens. Niets is sterker dan de kracht van een volk, dat zich verenigt.

Samen kunnen we bergen verzetten. Samen kunnen we een nieuw verhaal schrijven. We staan voor een once in a lifetime opportunity. Laat ons vandaag nog beginnen

2 Responses

Laat een reactie achter aan Ilse Schorrewegen Reactie annuleren

Your email address will not be published. Required fields are marked *